اینجا چراغی روشن است
در ستیز با تاریکی، تیغ کشیدن چاره نیست؛ چراغی باید افروخت!

اثری زیبا از شاعر معاصر" دکتر پرویز ناتل خانلری"

 

گشت غمناک دل و جان عقاب                            چو ازو دور شد ایام شباب

دیدکِش دور به انجام رسید                                آفتابش به لب بام رسید

باید از هستی دل برگیرد                                    ره سوی کشور دیگر گیرد

خواست تا چاره ی ناچار کند                              دارویی جوید و در کار کند

صبحگاهی ز پی چاره ی کار                               گشت بر باد سبک سیر سوار

گله کاهنگ چرا داشت به دشت                         ناگه ا ز وحشت پر ولوله  گشت

وان شبان ، بیم زده ، دل نگران                            شد پی بره ی نوزاد دوان

کبک در دامن خاری آویخت                              مار پیچید و به سوراخ گریخت

آهو اِستاد و نگه کرد و رمید                               دشت را خط غباری بکشید

لیک صیاد سر دیگر داشت                                 صید را فارغ و آزاد گذاشت

چاره ی مرگ نه کاریست حقیر                           زنده را دل نشود از جان سیر

صید هر روزه به چنگ آمد زود                            مگر آن روز که صیاد نبود

آشیان داشت بر آن دامن دشت                           زاغکی زشت و بد اندام و پَلشت

سنگ ها از کف طفلان خورده                             جان ز صد گونه بلا در بُرده

سا ل ها زیسته افزون ز شمار                               شکم آکنده ز گند و مردار

بر سر شاخ  وِرا دید عقاب                               ز آسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت : «که ای دیده ز ما بس بیداد                       با تو امروز مرا کار افتاد

مشکلی دارم اگر بگشایی                                     بکنم آن چه تو می فرمایی»

گفت: « ما بنده ی درگاه تو ایم                            تا که  هستیم  هواخواه تو ایم

بنده آماده بُود ، فرمان چیست ؟                        جان به راه تو سپارم ، جان چیست ؟

دل ، چو در خدمت تو شاد کنم                            ننگم آید که ز جان یاد کنم»

این همه گفت ولی با دل خویش                           گفتگویی دگر آورد به پیش

کاین ستمکار قوی پنجه ، کنون                            از نیاز است چنین زار و زبون

لیک ناگه چو غضبناک شود                                 زو حساب من و جان پاک شود

دوستی را چو نباشد بنیاد                                     حَزم را باید از دست نداد

در دل خویش چو این رآی گزید                          پر زد و دورتَرَک جای گزید

زار و افسرده چنین گفت عقاب                            «که  مرا عمر ، حبابیست بر آب

راست است این که مرا تیز پرست                        لیک پرواز زمان تیزترست

من گذشتم به شتاب از در و دشت                       به شتاب ایام از من بگذشت

گر چه از عمر ‌دلِ سیری نیست                            مرگ می آید و تدبیری نیست

من و این شهپر و این شوکت و جاه                       عمرم از چیست بدین حد کوتاه؟

تو بدین قامت و بال ناساز                                   به چه فن یافته ای عمر دراز ؟

پدرم از پدر خویش شنید                                    که یکی زاغ سیه روی پلید

با دو صد حیله به هنگام شکار                             صد ره از چنگش کرده ست فرار

پدرم نیز به تو دست نیافت                                  تا به منزلگه جاوید شتافت

لیک هنگام دَم باز پسین                                     چو تو بر شاخ شدی جایگزین

از سر حسرت با من فرمود:                                 «کاین همان زاغ پلیدست که بود»

عمر من نیز به یغما رفته است                             یک گل از صد گل تو نشکفته است

چیست سرمایه ی این عمر دراز ؟                       رازی این جاست، تو بگشا این راز»

زاغ گفت : « اَر تو در این تدبیری                        عهد کن تا سخنم بپذیری

عمرتان گر که پذیرد کم و کاست                       دگری را چه گنه ؟ کاین ز شماست

ز آسمان هیچ نیایید فرود                                   آخر از این همه پرواز چه سود ؟

پدر من که پس از سیصد و اند                            کانِ اندرز بُد و دانش و پند

بارها گفت که برچرخ اَثیر                                  بادها راست فراوان تاثیر

بادها کز ز بر خاک وزند                                    تن و جان را نرسانند گزند

هر چه ا ز خاک شوی بالاتر                                 باد را بیش گزندست و ضرر

تا بدان جا که بر اوج افلاک                                آیت مرگ شود پیک هلاک

ما از آن  سال بسی یافته ایم                               کز بلندی ‌رخ برتافته ایم

زاغ را میل کند دل به نشیب                               عمر بسیارش از آن گشته نصیب

دیگر این خاصیت مردار است                             عمر مردار خوران بسیار است

گند و مردار بهین درمان ست                             چاره ی رنج تو زان آسان ست

خیز و زین بیش ،‌ ره چرخ مپوی                          طعمه ی خویش بر افلاک مجوی

ناودان جایگهی سخت نکوست                            به از آن کنجِ حیاط و لب جوست

من که صد نکته ی نیکو دانم                              راه هر برزن و  هر کو دانم

خانه ای اندر پس باغی دارم                               ون در آن گوشه سراغی دارم

خوان گسترده ی الوانی هست                              خوردنی های فراوانی هست»

آن چه زان زاغ چنین داد سراغ                          گندزاری بود اندر پس باغ

بوی بد رفته ا ز آن تا ره دور                             معدن پشه ، مُقام زنبور

نفرتش گشته بلای دل و جان                            سوزش و کوری دو دیده از آن

آن دو همراه رسیدند ز راه                               زاغ بر سفره ی خود کرد نگاه

گفت : « خوانی که چنین الوانست                     لایق محضر این مهمانست

می کنم شکر که درویش نِیم                           خجل از ماحَضر خویش نِیم »

گفت و بنشست و بخورد از آن گند                   تا بیاموزد از او مهمان پند

عمر در اوج فلک برده به سر                            دم زده در نفس باد سحر

ابر را دیده به زیر پَر خویش                             حَیَوان را همه فرمانبَر خویش

بارها آمده شادان ز سفر                                  به رهش بسته فلک طاق ظفر

سینه ی کبک و تَذَرو و تیهو                              تازه و گرم شده طعمه ی او

اینک افتاده بر این لاشه و گند                          باید از زاغ بیاموزد پند!!

بوی گندش دل و جان تافته بود                        حال بیماری دق یافته بود

دلش از نفرت و بیزاری ریش                           گیج شد ، بست دمی دیده ی خویش

یادش آمد که بر آن اوج سپهر                         هست پیروزی و زیبایی و مهر

فر و آزادی و فتح  و ظفرست                            نفس خرم باد سحرست

دیده بگشود و به هر سو نگریست                     دید گردش اثری زین ها نیست

آن چه بود از همه سو خواری بود                     وحشت و نفرت و بیزاری بود

بال بر هم زد و برجست ز جا                           گفت : « که ای یار ببخشای مرا

سال ها باش و بدین عیش بناز                         تو و  مردار ، تو و  عمر دراز

من نِیم در خور این مهمانی                             گند و مردار تو را ارزانی

گر بر اوج فلکم باید مُرد                                عمر در گند به سر نتوان بُرد»

شهپر شاه هوا ، اوج گرفت                               زاغ را دیده بر او مانده شگفت

سوی بالا شد و بالاتر شد                               راست با مهر فلک ، همسر شد

لحظه ای چند بر این لوح کبود                         نقطه ای بود و سپس هیچ نبود 

کورش شفیعی ایران نژاد
دهۀ چهارم زندگی را پشت سر گذاشته ام... یعنــی بعبارتــــــــی کم کم داره چل چلی جوونیم تموم میشه! ... فوق لیسانس عمران آب هستم و نزدیک دو دهه سابقه اجرائی دارم که بیشترش، مدیریت در برخی پروژه های صنعت آب کشورمون؛ ایران عزیزه!... ضمناً چند واحدی هم در گروه عمران یکی از واحدهای دانشگاهی تدریس میکنم... تُرکم و اهل آذربایجان، ولی اعتقاد دارم که اول، ایرانیم و این شاید از اسم و فامیلم معلوم باشه! و یا از اسمی که برای پسرم انتخاب کردم: "بردیا"! ... علاقه به سیاست و مسائل اجتماعی دارم و در این حوزه ها فعالم... اینکه کدوم وری هستم حتماً از مطالب وبلاگم مشخص خواهد شد... عاشق ادبیات و تاریخم! اصلاً یه جورائی میشه گفت از همه ژانرها خوشم میاد! فیلم هم دوست دارم و البته ورزشکارم و علاقه مند به اکثر رشته ها از جمله فوتبال و تنیس و ...! من یک استقلالیم ولی برای قرمزها هم احترام قائلم. من ... من فکر میکنم خیلی حرف واسه گفتن دارم...
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :


من ماه میبینم هنوز این کور سوی روشنو... انقدر سوسو میزنم شاید یه شب دیدی منو... هرجا چراغی روشنه از ترس تنها بودنه... ای ترس تنهائی من؛ اینجا چراغی روشنه