تقابل!

عشق به سه دسته تقسیم  شده: 1- عشق حقیقی 2-عشق مجازی  3-عشق کاذب

عشق حقیقی: همان عشق به خداونده که این عشق بالاترین عشق و قدیمی ترین عشق نامیده میشه. قدیمی از این جهت که از همون ابتدای تولد مهر خداوندی در دلهامون وجود داشته. و هر فعالیتی که صورت گرفته تنها در جهت رسیدن به معبوده.

عشق مجازی: عشق به زیبایی طبیعته. عرفا راه رسیدن به عشق حقیقی رو همین عشق مجازی می دونند. چرا که انسان با تأمل در زیبایی ها که بازتاب صفات خداونده، بالاخره به خداوند میرسه.

عشق کاذب:همان عشق زمینی و متکی بر ارضای غرایزه.


مولانا میگه : «عشق هایی کز پی رنگی بود ---  عشق نبود عاقبت ننگی بود»

  

... عشق و عقل؛ دو نکته ی مجزا از هم هستند و این کاملا قابل درکه.اما وقتی که تشنگی نباشه مزه ی آب درک نمیشه. تا وقتی که سرمای زمستونی نباشه سر سبزی بهاری نیست.

پس تا وقتیکه عاشقی و دیوانگی وجود نداشته باشه، منطق و عقل جایگاهی پیدا نمیکنه.ما انسانها مثل یک پرنده هستیم که داریم با شتاب در مسیر زندگی حرکت می کنیم. یکی از بالهای این پرنده عشقه و یکی دیگه از بالها عقله. چطور پرنده با یک بال می تونه پرواز کنه؟... پس برای رسیدن به زندگی ای موفق باید با این دو بال پرواز کنیم . اما باید حد هر کدوم رو رعایت کنیم. اگه یکی از دو بال سنگین تر بشه تعادل پرنده به هم می خوره و نمی تونه اوج بگیره. نکته ی دیگه ای که وجود داره اینه که عشق و عقل هر دو مجزا ولی در کنار هم حرکت میکنن. باید مراقب بود این دو مسیر به یک مسیر تبدیل نشه. دوباره مثال آب و آتش رو میارم ؛ آب زمانی خنکی اش احساس میشه که در کنار آتش باشه، ولی اگر با آتش ترکیب بشه آتش رو خاموش میکنه و از بین میبره... پس نتیجه می گیریم که باید عاشق- عاقل؛ باشیم.

 

نوشته شده توسط نویسنده مهمان : مهتاب

 

/ 0 نظر / 11 بازدید