76 یا 88 ؟

بالاخره انتظار به سر آمد و مهلت نام نویسی کاندیداهای ریاست جمهوری دوره یازدهم،  دیروز به اتمام رسید. در یکی دو هفتۀ اخیر و بویژه در دو روز پایانی مهلت ثبت نام و ساعات ِ انتهایی آن، هیجان و اضطرابِ زیادی بر دلسوزانِ آیندۀ مملکت وارد شد. آمدنها و نیامدنها، بایدها و نبایدها، وعده ها و فشارها، تهدیدها و تحدیدها، هیجان را به اوج رساند و فضای رسانه ای و محاورات عمومی را آکنده کرد. هیجانی که پیشقراولِ یک دورۀ یکماهۀ پر فشار و اضطراب، توأم با حساسیت، و آبستنِ حوادث غیرقابل پیش بینی تا روز انتخابات خواهد بود. یکماهی که در انتهای آن، سرنوشت 4 سال آیندۀ این ملک و ملت رقم خواهد خورد.
تجربۀ دورۀ 8 سالۀ اخیر، علاوه بر تلخیِ نتایج آن در مدیریت جمهور و حوزه های اقتصاد، سیاست (داخله و خارجه)، فرهنگ و جامعه؛ درسهای بزرگتری برای ملت و اهالی سیاست و مؤثرینِ جامعه و حکومت در پی داشت. اوضاعِ بسیار نابسامانِ کنونی که گریبانگیر کشورمان شده است، غیرقابل کتمان بوده و موجب ایجاد مسابقۀ برائت در میانِ مسببین و حامیانِ قبلیِ وضعِ موجود گردیده است. این تبرّی جویان اگرچه در ظاهر به خطای خود در ایجاد چنین وضعی اعتراف نمی کنند ولی تردیدی نیست که در خلوتِ خود به چنین امری معترفند.
 حال؛ بزنگاه دیگری در راه است. فرصتی طلائی و استثنائی برای جبران مافات و جلوگیری از فرورفتن در باتلاقی ژرف و بی بازگشت. حالا زمانِ درس گرفتن از گذشته است. همۀ ما آزمودنیها را آزمودیم و آنچه که "اولی الابصار" در خشت خام می دیدند در آینه دیدیم.
روز گذشته؛ اصلاح طلبان، نه با محبوبترین گزینۀ خود، ولی با مطلوبترین گزینه ای که تواناییِ عملی و تجربۀ به سامان رساندنِ اوضاع وخیم کنونی را بیش از دیگران دارد، قدم به عرصۀ خیرخواهی برای ملک و ملت گذاشتند و در رقابتی ورود کردند که اجرایِ بی تنازلِ عدالت در سوتِ پایانش را تضمینی نیست. آبرو گرو گذاشتند تا از تنها مسیرِ مسالمت آمیزِ موجود، در معبر اصلاح گام بردارند.
دیروز، نمایندۀ دولتِ مستقر نیز آمد و حضور قابل پیش بینی اش را در این عرصه، اعلام رسمی نمود. همان یارِ اسفند که خود را منادی بهار مینامد و دولت مهرورز، مدتها با تمام توان، تبلیغش نموده است... اینبار اما رئیس دولتِ مستقر با توانی مضاعف و در اقدامی نامتعارف با تکمیلِ برگۀ مرخصی(!) و در حضور اعضایی  از کابینۀ مجریِ انتخابات(!!)، یار غارش را همراهی کرد تا با حرکتی نمادین و اجرایِ شویِ «من اویم و او من» نشان دهد که از هیچ تلاش و ترفندی برای نیل به مقصود، مضایقه نخواهد کرد. اقدامی در جهت افزایشِ این شائبه که: این "من" که امروز برای "او" چنین میکند، در عرصۀ انتخابِ 88 برای "خود"، چه ها که نکرده است!
 شاخۀ دیگر اصولگرایان که در این اواخر از جایگاه "حامی" به ایستگاهِ "منتقد" نقل مکان کرده اند و دوست دارند که اصولگرایانِ منتقد دولت خوانده شوند، همانهایی که در اعلام برائت از وضع موجود گوی سبقت را از همۀ رقبا ربوده اند(!)، با این آرایش و این ظرفیتها؛  چاره ای جز اجماع بر روی یک چهرۀ جدید و نسبتاً مقبول (احتمالاً مذاکره کننده ارشد هسته ای) نخواهند داشت تا فضای انتخابات، حداکثر 3 قطبی شود.

حال سؤال اینجاست که در این میان  وظیفۀ ما چیست؟ ما و آن طیف از ملت که تنها راهِ مسالمت آمیزِ خروج از بحرانِ فعلیِ مملکت را در مشارکت در انتخابات و انجامِ "اصلاحات" (در حد ممکن و در چارچوبِ قانون [ به مصداق آیۀ مبارکۀ «وَ ما نُرید الّا الاصلاح مَاستطعت»]) می دانیم، در این مدتِ باقیمانده تا روز انتخاب چه باید بکنیم؟... در چنین شرایطی که نه مجریِ انتخابات ما را میخواهد و نه ناظرش ما را بر می تابد، و نه حتی اطمینانِ واثقی به رعایتِ کامل حق و انصاف است، چه وظیفه ای بر عهدۀ ماست؟
به نظر می آید باید چنین کنیم:

  • به آینده امیدوار باشیم، گامهایمان را استوار برداریم و به فضل الهی تکیه کنیم. امیدوار باشیم که خدای بزرگ، بذر انصاف و معرفت را در دلِ دست اندرکاران بنشاند تا امانت دار آرای مردم باشند.
  •  با توجه به محدودیتهای رسانه ای و تبلیغیِ موجود، از هر فرصت و امکانی هرچند ناچیز در ترغیب به مشارکتِ قهرکردگان با صندوقها بکوشیم و در روشنگری و بیانِ واقعیِ اوضاع برای دوستان و اطرافیانمان اهتمامی ویژه و مسئولانه داشته باشیم.
  • از تندروی و افراط بپرهیزیم. از رادیکال شدن فضای انتخابات پرهیز کنیم چرا که رادیکالیزه شدن جوّ انتخابات، خواستۀ مخالفانِ ماست تا در فضایی آکنده از تحدید، ادعای معاندتِ اصلاح طلبان را بر کرسی نشانند و حذف آنها به هر قیمت(!) را توجیه پذیر نمایند.
  • با طمأنینه و وقار رفتار کنیم. ایجاد "شعور انتخاباتی" را بر "شور انتخاباتی" ارجح بدانیم. از کسانیکه به مستمسکِ شور انتخاباتی، با رفتارهای خلاف عرفِ اخلاقِ جامعه، بهانه به دست مخالفین میدهند احتراز کنیم.
  • و خلاصۀ کلام: عامل تکرار حماسۀ 76 باشیم، نه حوادث 88 !
-----------------------------
پی نوشت:
این مقاله بنام اینجانب در "بهار نیوز" مورخه 92/2/24 نیز منتشر شده است که از اینــــــجا میتوانید مشاهده فرمایید. لطفاً با مراجعه به سایت مذکور و مطالعۀ پیامهای وارده، نظرات خود را در آنجا نیز در بخش نظرات وارد نمایید. متشکرم.
/ 0 نظر / 22 بازدید